صلا

من مدتی است که به اقتضای رشته تحصیلیم، لابلای قوانین ومقررات جمهوری اسلامی ،بدنبال حقوق متّهم می گردم.چه کنم؟از بس صبح تا غروب ودر هر کوی وبرزن، از هر سن وسال وصنف وگروه،می شنوم که: "مملکت قانون نداره"، آرام آرام باورم شده که احتمالا من (خودم رو تنهایی عرض می کنم ،بی 6نفر دیگر وبدون سگ) دویست سیصد سالی در غاربوده ام ،با این فرق که بجای اینکه سکه من متعلق به دویست - سیصد سال قبل باشد،ضاربان سکه این مُلک(منظورم رو که میفهمید؟) عقب گرد کرده اند.پس حتما حرفش رو هم نباید زد.حقوق وقانون رو میگم.چه رسدبه حقوق متّهم.چون آدمهایی با مختصات علمی،عقلی وتربیتی آن جغرافیا ، چیزی از اداره اجتماع وجامعه وکار جمعی ومشاوره ومجلس ومردم سالاری ،عصر انفجار اطلاعات و...که نمیدانند ونمی فهمند."اونا" تا چشم باز کرده اند، مردم را یا "نوکر" دیده اند،یا ارباب وخان .رابطه این دو هم که روشنه.پس قانون وحقوق دیگه چه صیغه ایست ؟راست هم می گن این طفلکی ها.وبلکه ،حق دارند.چون مجموعه مردم یک جامعه در ارزیابی کلان خود اشتباه نمی کنند.اگه قانون داشت باید عمل می کردند عمل کنندگان(شما بفرمایید همان ضاربان سکه،سلطان صاحبقران) .چون دیوونه که نیستند، که قانون مانون سرشان نشه.پس لابد نیست که عمل نمیشه .فعلا با هست یا نیست قضیه وریشه ها کاری ندارم .حرفم اینه که: در این گیر وداربودم که چشمم روشن شد به مصاحبه بانوطباطبایی،همسر زنده یاد مهندس بازرگان با "تاریخ ایرانی" واشاراتی به همین چیزایی که نوشته شد.بخونیم؟بسم الله:

سوال:سال‌ها دوری مرحوم بازرگان از خانه یا فعالیت‌های سیاسی و اجرایی چگونه بر عمق رابطه‌شان با همسر و فرزندان تاثیر نگذاشت و هر آنچه نقل شده از توجه وافر ایشان به خانواده است؟ چگونه است که مرحوم بازرگان توانست هم مرد سیاست و مبارزه باشد و هم مرد خانواده؟

جواب: مکاتبات بازرگان از درون زندان با خانواده هر یک آموزه‌ای مفید بود. در آن زمان ارتباط زندانی سیاسی با خانواده‌اش به کلی منقطع نبود. او حتی گاهی وقت پزشک بچه‌ها را می‌توانست از درون زندان تنظیم کند، حالات و رفتار بچه‌ها و درس و کارنامه‌ها و نمرات را در خلال ملاقات‌ها دائما پیگیری می‌کرد و تلاش داشت تا جای ممکن خلاء وجودی خود را با این پیگیری‌ها جبران کند.